Kamperen met groentjes
"Graag nodigen we jullie uit voor ons huwelijk dat plaats zal vinden op zaterdag 10 september." Het blijft gek dat je ineens een leeftijd hebt waarop vriendinnen gaan trouwen of kinderen krijgen, terwijl je zelf nog steeds moet leren binnen de lijntjes te kleuren. Trouwen is toch iets wat volwassenen doen? Maar Lori gaat gewoon al trouwen. Met Coen. En niet in partycentrum de Kegel om de hoek, maar in een hotel aan het sprookjesachtige Comomeer in Italië.
Als je er dan toch bent, kun je er net zo goed een week vakantie aan vast plakken. Dus Mr. Boyfriend en ik besluiten om een weekje te gaan kamperen. Lekker budget. Tentje geleend van vader, tankpas mee, Aerobed mee, slaapzak, wat kleren en ‘Andiamo!’ Wij gaan een week ongegeneerd genieten met Italiaanse rode wijntjes en pittige peperoni pizza. Aan het Comomeer. Joe!
Drie krentenbollen, een halve zak Engelse drop en 200 km verder realiseerde het vriendje zich dat hij zijn zwembroek vergeten was. Niet veel later werd dat lijstje aangevuld met zijn slaapzak, handdoek en hoofdkussen. Helaas had hij zijn tandenborstel gewoon ingepakt. Sinds ik hem ken staat de tandenborstel namelijk bovenaan de lijst van vergeten spullen. Hoewel ik moet zeggen dat hij die tandenborstel de laatste tijd belachelijk vaak bij zich heeft. Helaas pindakaas voor de schattige blauwe reistandenborstel die ik voor hem heb meegenomen. ;)
Na de bruiloft en twee nachten in een heerlijk hotel, werd het tijd voor onze eerste relatietest: Samen de tent opzetten. En dat bleek niet zomaar een tentje. Nee, dit is een asociale beuker. Eentje die in het midden zo groot is dat de 1,95m lange vriend er rechtop in kan staan. Een tent met twee binnententen die zo groot zijn dat je er een opgeblazen tweepersoons Aerobed in kunt zetten zonder de zijkanten van de tent te raken. Dit zou weleens onze eerste ruzie kunnen worden… En het zou dit verhaal een stuk spannender maken als we elkaar vloekend en wel de hersens hadden ingeslagen met een fles Italiaanse rode wijn. Maar binnen een uur stond de beuker te shinen in de Italiaanse zon. Bam! Tijd voor wijn en een goed belegde Italiaanse bol. Met dank aan de column “Vakantievreugd” van Youp van ’t Hek (2013), was de opener eerder ingepakt dan de tandenborstels. Ook hier geen ongewenste spanningen. We proostten met onze plastic bekertjes en keken trots naar de beuker.
Zoek de verschillen ;)
De volgende ochtend kijken we elkaar met kleine oogjes aan. Een (te zacht opgepompt) Aerobed is net een schommelschip als je er met z’n tweeën op ligt. En de muggen bleken op mysterieuze wijze toch onze hermetisch afgesloten binnentent te zijn binnengedrongen. Kortom, er werden weinig ogen dichtgedaan en nu krijgen we ze nog maar half open. Een straffe bak espresso en een broodje met lokale kaas, pesto en tomaat brengen ons weer tot leven. Na twee nachten verruilen we camping Magic Lake voor een fijne camping in Levanto, 200 meter van de kust en vlakbij Cinque Terre.
Er is nog plek voor onze tent op het bovenste deel van de camping. Een verdieping lager mag de auto geparkeerd worden. Tijd om de beuker weer op te zetten. Dit keer met een extra moeilijkheidsgraad. 32 graden, trappen van de auto naar de kampeerplek en een harde kleiachtige ondergrond waar je de haringen (zonder hamer) maar half in krijgt. Na een uur staan we glinsterend van de zweetdruppels te hijgen naast de beuker. Met bijpassend: beukende honger. Op zoek naar pizza! We ploffen neer bij het eerste restaurant dat we tegenkomen. “Zullen we in Florence gewoon in een hostel gaan slapen?” vraagt de vriend voorzichtig. “Het scheelt toch een deel van de dag, als je niet steeds die tent op hoeft te zetten.” Intern doe ik een klein vreugdedansje. Gelukkig, hij denkt er ook zo over! Ik vond mezelf al een verwende snob, dat ik het toch niet zo leuk vond als vroeger met mijn ouders. En zo budget blijkt het helemaal niet te zijn. Voor 40 euro per nacht kun je ook in een hostel slapen, toch? Of via Airbnb? Binnen no time staren we allebei (heel romantisch) naar onze telefoons, op zoek naar hostels en hotels in Florence.
Op onze laatste nacht in de beuker was het feest. Onweer met keiharde plensbuien. Wij lagen hoog en droog op het Aerobed in de afgesloten binnentent. Maar de rest van de tent was een pietsie minder droog. Het onderzeil zorgde ervoor dat er een klein zwembadje ontstond, waar voornamelijk de kleren van Mr. Boyfriend het heel leuk in hadden. Die ochtend besloten we de natste spullen uit te wringen en buiten te hangen. "Het zal nu wel droog blijven toch?" Even ontbijten en een goede bak koffie drinken en daarna zouden we de tent afbreken. Nou, dat laatste hoefden we niet meer te doen. We hadden de eerste kop cappuccino nog niet besteld of het kwam weer met bakken uit de lucht. Op de camping bleek dat de regen onze tent al voor ons had afgebroken. De half ingestoken haringen waren de grond uitgedreven en de beuker lag als een hoopje ingestorte ellende op de grond. Oké, deze kampeergroentjes houden het voor gezien en gaan voortaan lekker in een hostel slapen. Arrivederci!
Mitsy op Cosmopolitan.nl
Wowza! Dat was een vrij onverwachte lancering van mijn (tot donderdag) nog onbekende blog. Met slechts zes korte verhaaltjes online en het ontbreken van een "Wie is Mitsy?"-pagina, vond ik de tijd nog niet rijp genoeg om Mitsy.nl bekend te maken bij het "grote publiek".
Tot er donderdag een van mijn blogs op Cosmopolitan.nl verscheen met daarbij een levensechte link naar (jawel!) Mitsy.nl. Dan zijn daar ineens bezoekers. ('Hallo, welkom!')
Na enige twijfel en wat bemoedigende woorden van het vriendje (ja, daar heb je 'm weer!), heb ik de link gedeeld op Facebook en wat er toen gebeurde had ik niet aan zien komen... Het regende omhooggestoken blauw-witte duimen en met zelfs hier en daar een hartje. En dan was er nog de enorme bak liefde aan reacties. o.a. 'Herkenbaar!', 'Leuk geschreven!', 'Ik ga je volgen!', 'Eerlijk, humor en power!', 'Je bent een held.' Een betere "lancering" had ik me niet kunnen wensen. Dank jullie wel! :)
Het originele bericht bekijken op Cosmopolitan.nl kan hier.
Marjolein: 'Ik was geobsedeerd door de weegschaal, nu houd ik van mijn lijf'
'Ik heb huilend in een pashokje gestaan toen ik een grotere broekmaat moest kopen. Gelukkig kwam er rond mijn 21ste een keerpunt.'
Laten we het eens hebben over "body confidence". Want hoe zeker ben je nou eigenlijk over je lichaam? Nou, in mijn geval wisselt dat harder dan de melktandjes van een 5-jarige. Er zijn dagen dat ik me zo lelijk voel dat ik het liefst thuis blijf of me verstop in een oversized sweater en een joggingbroek. Maar er zijn ook dagen dat ik me goed voel in een strakke taillebroek met een crop top. En dat heeft niks te maken met mijn gewicht. Sterker nog, ik heb al zeker zeven jaar niet meer op een weegschaal gestaan.
Dat is een van mijn betere levensbeslissingen geweest; die weegschaal de deur uit. Ik was geobsedeerd door de cijfertjes. Ik denk dat ik van mijn 13e tot mijn 20ste standaard op dieet was. Sonja Bakker, het eiwitdieet, calorieën tellen... zo jojode ik door mijn pubertijd. Want ik moest en zou model worden! Een vriendinnetje heeft ooit gezegd dat ik dat nooit zou kunnen. 'Daar heb jij de bouw helemaal niet voor!' –'Nou, dat zullen we nog wel eens zien!' Vanaf dat moment begon de obsessie met mijn lichaam en mijn gewicht. Ik heb huilend in een pashokje gestaan toen ik een grotere broekmaat moest kopen. Gelukkig kwam er rond mijn 21ste een keerpunt. De modellenambities gingen over boord en ik begon de lol van die rondingen wel in te zien. Waar maak ik me eigenlijk druk om? Marilyn Monroe was een van de mooiste vrouwen ooit en zij is ook geen plankje. Laten we dit leven vooral zo leuk en gezellig mogelijk maken!
Die 'Waar maak ik me eigenlijk druk om?'-attitude heb ik ondertussen aardig onder de knie. Ik krijg uitslag van al die personal trainer-types die in januari al beginnen te schreeuwen dat je nu(!) echt moet gaan trainen en bakken magere kwark moet eten om je lijf in de zomer "bikini ready" te krijgen. 'Dude, relax! Je kunt buiten nog sneeuwpoppen bouwen en ruiten krabben, dan wil ik gewoon erwtensoep, andijviestamppot en warme choco met slagroom.' Daarbij begint de zomer in Nederland pas als de pepernoten weer in de winkels liggen. Dat zijn nog zeker 7 maanden die veilig in oversized sweater en joggingbroek doorgebracht kunnen worden. Daarbij ben ik ben groot voorstander van het motto "How to get a bikini body: Put a bikini on a body". Ondertussen loop ik in het zwembad als een soort kleurige non met een enorm badlaken om me heen gevouwen tot ik de rand van het bad bereikt heb. Dan pas gooi ik het gewaad van me af en duik gauw het water in. Hoe confident is dat?
Laten we eerlijk zijn, ook ik kijk met een tikkeltje jaloezie naar de sickspacks en strakke billen op het Instagram-account van Doutzen Kroes en Cara Delevingne. En bij iedere Acaï-chia-proteign-fluffy-seed -o-so-healthy-choco-blueberry-breakfast-bowl die voorbij vliegt begin ik stiekem een beetje te kwijlen. En ik doe echt wel pogingen om fitter te worden en gezonder te eten, maar daarnaast eet ik ook graag frietjes en drink ik graag een wijntje (of twee). Eigenlijk werkt die balans prima: Gezonde (monsterlijk lekkere) ontbijtjes en naast de nachtelijke dans-sessies een paar wijntjes en een grote puntzak met friet. Zolang ik me goed voel, mijn broeken passen en mijn vriendje me af toe gerust stelt ('Je bent niet kolossaal mooierd, je bent de allerleukste!') zit het met mij wel goed. En aan die body confidence blijven we gewoon lekker werken, want hey "Confidence is the sexiest thing a woman can wear." En anders verstop je je gewoon een dag thuis in je jogginbroek. ;)
Meer van Marjolein? Volg haar blog op Mitsy.nl of check haar op Instagram.
Ga toch fietsen!
'Vandalen zijn het! Schorem! Boeven! Tuig!' mopper ik hardop. Dit is al de derde keer deze maand dat mijn band lek geprikt is. De eerste keer ging ik nog vol goede moed aan de slag met een bandenplaksetje. En niet zonder resultaat! Trots dat ik was op mijn (vijf!) zelf dichtgeplakte gaatjes. Ik heb zelfs m'n vader gebeld om erover op te scheppen. Helaas duurde dat euforische gevoel maar een kleine week, toen stond ik alsnog met lekke band en pruillip bij de fietsenmaker. 'Ja, ik zie het al, dat wordt een nieuwe buitenband! Voor 45 euro heb ik een band van betere kwaliteit en anders krijg je er één van 35 euro, maar die is niet van betere kwaliteit.' Ik kies voor de band van betere kwaliteit. Dat lijkt me beter. Daarbij heb ik geen verstand van fietsbanden. Anderhalf uur en drie bakken koffie later fiets ik zo blij als een kind naar huis op mijn fiets met fonkelnieuwe buitenband. Eind goed, al goed.
Behalve als je een week later weer een lekke band hebt. 'Gespuis! Vlegels! Ze moeten gewoon met hun fikken.. uh.. prikkers(!) van mijn geliefde fiets afblijven!' Opnieuw meld ik me met lekke band en pruillip bij de fietsenmaker. Een andere dit keer. Ik vertel hem over kwajongens die mijn band steeds lek steken en over mijn net nieuwe binnen- en buitenband van betere kwaliteit. De fietsenmaker hoort mijn tragische verhaal aan. 'Zet hem maar neer, ik zal er goed naar kijken en bel je als hij klaar is.' Een uur later gaat mijn telefoon. Wat blijkt... Ik ben schuldig aan valse beschuldiging. De lekke band was inderdaad lek geprikt, maar niet door kwajongens. Mijn roestende spaken waren de vandalen. Blijkbaar was het wiel zo doorgeroest dat de spaken gaatjes in m'n binnenband prikten. Om nog maar te zwijgen over de spaakspanning. 'De spaakspanning was ver te zoeken!' aldus de fietsenmaker van Amstel Fietspoint. 'Je moet ook nooit met iemand op je bagagedrager fietsen hè? Want dat is voor... juist... bagage! Niet voor personenvervoer! Een fiets is niet gemaakt voor meer dan 100 kilo.' Een nieuw wiel zou het allemaal oplossen. 'Kost wat, maar dan heb je ook wat en je krijgt er een gratis binnenband bij.' Nou, dan doen we dat. Want wat weet ik nou van spaakspanning? Daarbij vond ik zelf mijn band plakken niet mijn nieuwe lievelingsactiviteit, dus fix alsjeblieft dat wiel en dan hoop ik je voorlopig even niet te zien. Niet hier in ieder geval. Of niet met een kapotte fiets in ieder geval. Goed.. dit verhaal loopt spaak. Ik ga fietsen!