Mr. Boyfriend
Sinds een paar maanden heb ik een vriend. Een bijzonder geval, maar een aardige dibbes. Hij vertelde me dit weekend dat hij bij Cannibale Royale was gaan eten. Ik ben niet zo’n hipstermeisje dat iedere tent in Amsterdam kent, maar deze ken ik! Mijn 2.04 meter lange vader is namelijk een eersteklas carnivoor en hij schept graag op over de grootte van z’n biefstuk. Cannibale Royale is zijn favoriete restaurant. Dat is een tent waar je biefstuk van een kilo(!) kunt bestellen en waar de variant van 200 gram “Le Sympathique” wordt genoemd. Hun logo is een enorm vleesmes en alles wordt geserveerd op grote snijplanken. Een restaurant voor vleeseters dus. Of zoals ze zelf zeggen “De plek waar het gevoel van de oermens zonder gêne zegeviert!”
Uiteraard gun ik mijn vriendje zijn moment om op te scheppen over zijn biefstuk, dus ik vraag 'Wat heb je gegeten dan liefie?' – 'Een groenteplankje!' .... 'Het was echt heel lekker.'
Ik dacht even dat hij een grapje maakte maar hij kijkt me aan als een blije puppy, zich van geen kwaad bewust. Hij heeft gewoon een groenteplankje gegeten bij de Cannibale Royale. Niks raars aan, toch? Zonder na te denken roep ik 'Och liefie, jij bent zo lame!!' Hij denkt dat ik een grapje maak en gaat vrolijk verder met zijn verhaal over het betreffende groenteplankje. Moet ik me nu zorgen maken? Gelukkig word ik bijna meteen gerust gesteld. En wel door de Cosmopolitan. Het bestellen van een groenteplankje bij de Cannibale Royale valt namelijk niet onder de "10 signalen dat jullie relatie niet de goede kant op gaat." En hij staat op één in het lijstje van “10 signalen dat je een lieve vriend hebt.” Ik weet niet zeker of dit echt valt onder - "1. Hij vindt het leuk om je te verrassen." Maar ik was verrast en hij lijkt er lol in te hebben, dus we doen het ervoor.
Geïnspireerd door het artikel “16 dingen waar je gelukkig van wordt”, ben ik maar een chocoladetaart gaan bakken. Ik ben een groentje wat bakken betreft. Er stond in het recept dat ik mijn taartbodem eerst 15 minuten blind moest bakken. Blind bakken? Gebeurt er in die eerste 15 minuten iets wat ik niet mag zien? Heeft dat beslag privacy-issues? Of is dit een soort “Heel Holland bakt”-codetaal die ik niet begrijp. Eigenlijk denk ik dat die Jamie Oliver gewoon een eersteklas comedian is. Die ziet het helemaal voor zich, al die bakkende huisvrouwen, geblinddoekt voor de oven met in de hand een vrolijk tikkende kookwekker in de vorm van een kip of een cactus. 'That's hilarious, man! Let's put the 15 minute blind-baking in my next cookbook.'
Gelukkig klikte ik een stuk beter met de chocoladevulling. Die heb ik dan ook met liefde geroerd tot het een mooi glad beslag was zonder klontjes. Het glom als een spiegeltje. Met uiterste nauwkeurigheid goot ik de chocoladevulling in de blind gebakken taartbodem. Het zag er echt prachtig uit! Ik was zo trots! Dus vol trots laat ik mijn spiegelgladde chocoladetaart aan m’n vriendje zien. Wat doet hij? Hij zegt niks, kijkt naar de taart drukt zijn wijsvinger midden in het gladde beslag. Ik wilde hem slaan, maar ik had m’n taart nog vast en mijn ovenwanten aan. En die tune over huiselijk geweld krijg je echt niet meer uit je hoofd. "Niet vanzelf." Hij drukt letterlijk zijn vinger in één van die 16 dingen waar ik gelukkig van zou moeten worden. En dat met diezelfde blije, onschuldige puppy-kop. Zich van geen kwaad bewust.
De auditie
‘Hallo, ik ben Bram en ik kom voor de auditie!’ zegt hij zelfverzekerd. Voor me staat een stevig jochie met blond haar en een vrij zware stem voor zijn leeftijd. Bram komt met zijn hoofd amper boven de balie uit, maar hij lijkt zeker van zijn zaak. - Vandaag worden er kinderaudities gehouden voor de musical Ciske de Rat en ik ben de gelukkige, dienstdoende receptioniste die al deze jonge talentjes mag verwelkomen. ‘Welkom Bram, heb je je inschrijfformulier bij je?’ vraag ik. Met een scherpe blik richt hij zich tot zijn moeder die naast hem staat en nerveus in haar rugtas begint te grabbelen. "Jazeker!" zegt ze vrolijk. Bram trekt het gekreukte papier uit haar handen en legt het met een stevige stomp op de balie.
‘Dankjewel!’ Ik geef hem zijn naamsticker en wens Bram veel plezier en succes met zijn auditie. Dan vraag ik hem om samen met zijn moeder even te wachten in de kantine. Als een kleine soldaat draait hij zich om en marcheert richting de aangewezen ruimte. Zijn moeder bedankt me en snelt dan achter het jochie aan de kantine in. Het zit er al gezellig vol met potentiële kleine Ciskes (sommigen volledig in stijl met platte pet, blouse en/of bretels) en nerveus kwebbelende ouders. ‘Bram zou nog weleens een hele goede kandidaat kunnen zijn’, denk ik. Die vereiste “gezonde dosis zelfvertrouwen” is in ieder geval ruimschoots aanwezig. Een kwartier later komt mijn collega, Nori, casting director kinderen, de eerste groep straatschoffies halen voor de auditie. De jochies lopen enthousiast en met veel kabaal achter haar aan richting de studio. Op één jochie na. De eerst zo zelfverzekerde Bram zit met zijn hoofd tegen het glas in een hoekje. De spanning is Bram een beetje te veel geworden. Er lopen tranen over zijn wangen en hij schreeuwt naar z'n moeder. Ze probeert hem gerust te stellen, maar Bram zet het op een holletje. De kantine uit, langs de balie en door naar buiten. De wachtende ouders lachen een beetje om de scène. Zijn moeder rent hem achterna en doet nog een dappere poging. ‘Weet je wat de andere ouders zeggen, Bram? Dat ze jou echt een Ciske vinden!’ Daar denkt Bram anders over. Hij gaat vandaag in ieder geval geen auditie doen. Dat weet hij heel zeker.
[Wegens privacyredenen is de naam van deze dappere auditant gefingeerd]
Ga toch fietsen!
'Vandalen zijn het! Schorem! Boeven! Tuig!' mopper ik hardop. Dit is al de derde keer deze maand dat mijn band lek geprikt is. De eerste keer ging ik nog vol goede moed aan de slag met een bandenplaksetje. En niet zonder resultaat! Trots dat ik was op mijn (vijf!) zelf dichtgeplakte gaatjes. Ik heb zelfs m'n vader gebeld om erover op te scheppen. Helaas duurde dat euforische gevoel maar een kleine week, toen stond ik alsnog met lekke band en pruillip bij de fietsenmaker. 'Ja, ik zie het al, dat wordt een nieuwe buitenband! Voor 45 euro heb ik een band van betere kwaliteit en anders krijg je er één van 35 euro, maar die is niet van betere kwaliteit.' Ik kies voor de band van betere kwaliteit. Dat lijkt me beter. Daarbij heb ik geen verstand van fietsbanden. Anderhalf uur en drie bakken koffie later fiets ik zo blij als een kind naar huis op mijn fiets met fonkelnieuwe buitenband. Eind goed, al goed.
Behalve als je een week later weer een lekke band hebt. 'Gespuis! Vlegels! Ze moeten gewoon met hun fikken.. uh.. prikkers(!) van mijn geliefde fiets afblijven!' Opnieuw meld ik me met lekke band en pruillip bij de fietsenmaker. Een andere dit keer. Ik vertel hem over kwajongens die mijn band steeds lek steken en over mijn net nieuwe binnen- en buitenband van betere kwaliteit. De fietsenmaker hoort mijn tragische verhaal aan. 'Zet hem maar neer, ik zal er goed naar kijken en bel je als hij klaar is.' Een uur later gaat mijn telefoon. Wat blijkt... Ik ben schuldig aan valse beschuldiging. De lekke band was inderdaad lek geprikt, maar niet door kwajongens. Mijn roestende spaken waren de vandalen. Blijkbaar was het wiel zo doorgeroest dat de spaken gaatjes in m'n binnenband prikten. Om nog maar te zwijgen over de spaakspanning. 'De spaakspanning was ver te zoeken!' aldus de fietsenmaker van Amstel Fietspoint. 'Je moet ook nooit met iemand op je bagagedrager fietsen hè? Want dat is voor... juist... bagage! Niet voor personenvervoer! Een fiets is niet gemaakt voor meer dan 100 kilo.' Een nieuw wiel zou het allemaal oplossen. 'Kost wat, maar dan heb je ook wat en je krijgt er een gratis binnenband bij.' Nou, dan doen we dat. Want wat weet ik nou van spaakspanning? Daarbij vond ik zelf mijn band plakken niet mijn nieuwe lievelingsactiviteit, dus fix alsjeblieft dat wiel en dan hoop ik je voorlopig even niet te zien. Niet hier in ieder geval. Of niet met een kapotte fiets in ieder geval. Goed.. dit verhaal loopt spaak. Ik ga fietsen!